تو اي تربيت‌كننده نسل‌هاي انسان؛ هنگامي كه در آسمان جهان تعليم و تربيت همچون ماه مي‌درخشي، وقتي مانند ابر بهاري به سرزمين دل‌هاي مشتاق و آرزومند پژوهندگان دانش فرو مي‌ريزي، زماني كه چون خورشيد دل افروز جهان را گرم و روشن مي‌كني و هنگامي كه فداكاري و نوع‌دوستي‌ات مانند دريا موج مي‌زند من بر صفاي دل و عظمت روح تو سلام مي‌فرستم. سلامي كه از نهاد دل است و هميشه سپاسداري و تحسين به همراه دارد. آري، معلم سرفرازترين و شريف‌ترين فرد جوامع انساني است و در شأن زيبنده‌اش همين بس كه حضرت علي(ع) آن يكتامرد عالم روحاني و نجات‌دهنده بشريت از جهل و ناداني مي‌فرمايند: «هر كس به من حرفي يا لفظي بياموزد مرا يك عمر بنده خود كرده است.» اما آيا مي دانيد منظور اين بزرگ‌مرد جهان بشريت كدام معلم است؟ معلمي كه بر همه جاي قلمرو روح و ذرات وجود او دو نيروي مقدس و خدايي به نام وجدان و ايمان حكومت كند. معلمي كه با يك گوش صداي ايمان را مي‌شنود با گوش ديگر نواي وجدان را، معلمي كه تار وجودش از وارستگي و شرف و پودش از عدالت و انصاف باشد. معلمي كه آيين تدريس و شيوه تعليم را از پيشوايان بزرگ اسلام الهام بگيرد و بالاخره معلمي كه نسبت به سرنوشت دانش‌آموزان دلسوز و با عاطفه باشد بنابراين زنگ مدرسه همواره بايد آواز زيبايي‌ها و نيكويي‌ها و نام مدرسه تداعي‌گر چهره‌هاي متبسم و مصمم باشد چرا كه همه انسان‌ها به‌ويژه كودكان و نوجوانان محبت‌پذير و تنبيه‌گريز هستند.نياز به محبت از اساسي‌ترين نيازهاي فطري انسان است. كودكان قبل از اين كه كشش چنداني نسبت به يادگيري و اكتساب برنامه‌هاي آموزشگاهي داشته باشند تشنه محبتند و جست‌وجوگر نگاه‌هاي پرمهر و صداهاي روح‌نواز. يكي از ترس‌هاي كودكان كه سبب ناراحتي فراوان والدين آنان مي‌شود ، ترس از مدرسه رفتن است كه گاه به صورت وحشت و اضطراب شديد به هنگام خروج از منزل ظاهر مي‌شود. ترس از مدرسه، به بي‌ميلي شديد در مورد رفتن به مدرسه گفته مي شود. ترس از مدرسه عبارتي است مصطلح و غلط زيرا در اكثر اوقات كودك از مدرسه ترس ندارد بلكه به عللي از رفتن به مدرسه امتناع مي‌ورزد .

پس هميشه به خصوص در اوايل سال تحصيلي مراقب بچه ها باشيم و با راهكارهاي علمي به آنان كمك كنيم .